De foto’s 

Zoals jullie begrijpen kunnen we niet alle impressies en situaties benoemen. Voor de gene die een beetje tijd over heeft, Kan wel een indruk krijgen dmv de foto’s. We hebben geprobeerd de foto’s uitvergroot op de weblog te krijgen maar dit gaf continue problemen, dus vandaar via een link. Veel kijkplezier!

http://i5.tinypic.com/829tjew.jpg

http://i19.tinypic.com/81frx2g.jpg

http://i9.tinypic.com/85ej97r.jpg

http://i4.tinypic.com/6sh27nb.jpg

http://i6.tinypic.com/81k0ld4.jpg

http://i17.tinypic.com/851l91t.jpg

http://i13.tinypic.com/6ye8p5c.jpg

http://i5.tinypic.com/6srfmad.jpg

http://i15.tinypic.com/73agapw.jpg

http://i13.tinypic.com/6slcaz5.jpg

http://i19.tinypic.com/8bhqwxl.jpg

http://i6.tinypic.com/85ftvtu.jpg

http://i10.tinypic.com/6qc94qa.jpg

http://i13.tinypic.com/6yalw5h.jpg

http://i10.tinypic.com/8ege4jb.jpg

http://i15.tinypic.com/8108eol.jpg

http://i9.tinypic.com/85zywqu.jpg

http://i2.tinypic.com/8e0am2f.jpg

http://i5.tinypic.com/6k5z71g.jpg

http://i7.tinypic.com/85x9tmd.jpg

http://i19.tinypic.com/6ob0os6.jpg

http://i17.tinypic.com/71da3i1.jpg

http://i9.tinypic.com/86pkzr8.jpg

http://i18.tinypic.com/8efx0ll.jpg

http://i4.tinypic.com/8fv5212.jpg

http://i11.tinypic.com/6l31u14.jpg

http://i4.tinypic.com/87d4sb6.jpg

http://i10.tinypic.com/8e62o2c.jpg

http://i12.tinypic.com/87n412v.jpg

http://i4.tinypic.com/81z475s.jpg

http://i1.tinypic.com/85ktd74.jpg

http://i19.tinypic.com/6t42gbt.jpg

http://i15.tinypic.com/8e1mc5u.jpg

http://i5.tinypic.com/85ni4j5.jpg

http://i7.tinypic.com/6jkihdu.jpg

http://i1.tinypic.com/82cl0fr.jpg

http://i19.tinypic.com/8btt7hk.jpg

http://i3.tinypic.com/6xtnjbr.jpg

http://i2.tinypic.com/6z7aays.jpg

http://i14.tinypic.com/828k7s0.jpg

http://i11.tinypic.com/878n0k8.jpg

http://i4.tinypic.com/8fjz1ux.jpg

http://i10.tinypic.com/6wr3qlv.jpg

http://i17.tinypic.com/6p05ixu.jpg

http://i10.tinypic.com/720ejxk.jpg

http://i12.tinypic.com/8e1l1jn.jpg

http://i5.tinypic.com/89kdfdj.jpg

20 November

We zijn inmiddels weer een aantal dagen in Nederland en wat is het koud brrr. Ik kan jammer genoeg niets melden over de opbrengst omdat één sponser nog over de brug moet komen en de veiling van de auto’s is uitgesteld. Dit laatste omdat er nog teamleden zijn, die nog een week wilden rondrijden.

Zowel Martin als ik moeten wel weer wennen aan deze luxe. Gewoon het simpele feit dat je een schoon toilet tot je beschikking hebt is al hemels! Dan heb ik het nog niet eens over de kakkerlakken inspectie…..De afgelopen dagen heb ik vooral gedacht aan de indrukken die ik heb opgedaan. De mensen wiens pad je doorkruist hebt. Je kunt daarbij denken aan de kinderen die je dikwijls toesnelden als je een dorp in ging. En je dan vroegen om een “klein kado” Waarop ik dan standaard antwoorden in ruil voor je schoenen. Dat was blijkbaar toch niet de bedoeling. En de man die een massage in de hamman uitvoerde  die helemaal in een stuip lag toen wij het uitschreeuwden van de pijn. Waar iederéén het over eens is dat vooral de Marrokanen een blijvende indruk hebben achtergelaten. Lief en gastvrij en je kon dikwijls gwoon je beurs op tafel leggen. We lieten ons dan ook in menig hotel vewennen met lekker eten en een hoop gezelligheid.

Uiteindelijk hebben we 4 dagen gecampeerd dit was best leuk. Ik vroeg me in eerste instantie af of men het fenomeen “camperen” in Afrika kent. Dit bleek wel het geval te zijn zij het wat summier. Op de eerste camping waar we kwamen, stonden een stel Engelsen met een Morris uit de jaren vijftig. Dit vroeg natuurlijk om nadere uitleg? De mevrouw vertelde me dat het haar eerste auto betrof en dat ze die op haar 19^e kado kreeg. Aagezien de auto niet meer door de apk kwam, hebben ze besloten om haar allerlaatste maar door afrika heen moest zijn. Ik had op mijn blote knien gezeten als het wat uit had gemaakt. Doe het niet! Niet na al die jaren dienstbaarheid! hebben jullie geen hart? 

Achteraf kunnen we ook de balans opmaken wat betreft de auto; één kapotte signaal draad, Carter bescherming wat die er vanaf viel, een lekke band en een koppelingskabel die knapte.  Ofwel dit was Peanuts! De auto is door de zee gereden, heeft in de woestijn zandbanken gehapt, heeft de minst erge kuilen opgezocht op iets wat voor een weg moest doorgaan, rotsplaten c.q. wasborden waar we met 100 over heen hebben gecrossed. En dit alles in een enorme hitte en zandrijke omgeving. Jullie snappen het al “CITROËN RULES”.

Kortom het was een ervaring om nooit meer te vergeten en goed in ons geheugen op te slaan.

Qua martin en ik…..Wij hebben al nieuwe projecten op de plank staan. Dus dat wordt een boel sleutelen aan auto’s !

15 november

We hebben de laatse twee dagen geen internet verbinding meer kunnen maken daar we onderweg geweest zijn van Dakar naar Banjul, en er onderweg er geen mogelijkheden waren om de computer aan te sluiten. In Gambia hebben we voor een overnachtingsplaats nog ruim 60 km moeten afleggen ,in het donker , voor we op de plaats van bestemming waren angekomen. dit is een Lodge die gerunt wordt door de lokale bevolking maar gesteund wordt als een van de goede doelen. het enige nadeel van deze lodge is dat het 60 km van de grens afligt. de bedden en het eten waren uitstekend. eergisteren in Dakar hebben we te horen gekregen dat er iemand is overleden waardoor we besloten hebben eerder terug te komen. de reisverzekering had geregeld dat wij vandaag met Brussel airways weg zouden kunnen om 20.30 lokale tijd. In verband hiermee hebben we de aflevering van de auto, bij de stichting van het goede doel, moeten bespoedigen en haar vandaag al ingeleverd in ruil voor een soort vrijwaringsbewijs waarin staat de de regering van Gambia de verantwoording voor de auto overneemt. Alles is bereikt behalve het bezoek naar het goede doel en de veiling. Dit hebben we overgedragen aan onze groepsgenoten en zij zullen zich hiervoor inzetten!

We zijn bijna heel aangekomen en de auto is op de plaats van bestemming. in de laatse kilometers in Senegal begaf(na een opmerking van Antoine dat het toch wel zonde was dat wij er zonder kleerscheuren af waren gekomen) de koppelingskabel het en werd het alsnog in de zon en in het zand onder de auto klimmen en de boel repareren. een deel van een tentharing bood uitkomst bij het repareren van de koppelingskabel en drie kwartier na de breuk waren we, vies en warm, weer op weg naar de boot die ons naar Gambia zou brengen. eenmaal aangekomen in Gambia verbaasden we ons erover hoe goed verzorgt en netjes Gambia er uitziet als je het vergelijkt met b.v. Senegal en/of Mauretanie. Nu hebben we maar een klein deel van Gambia gezien en blijkt er ook een enorme ondervoeding te heersen, maar het gaf toch een ander beeld dan de andere landen.  vandaag zijn we op pad gegaan om de auto in te leveren en het mogelijk te maken dat we op het vliegveld konden komen. tot groot verdriet en woede kregen we te horen dat de vlucht met Brussel-airways was afgelast en morgen pas plaats zou vinden. hierna op het vliegveld getracht een andere vlucht te krijgen in de hoop vanavond nog weg te kunnen. De enige mogelijkheid was een vlucht naar Londen- Gatwick die nog aan moest komen. het bleek alleen mogelijk te zijn als we kontant zouden betalen en niet om een ticket zouden zeuren. Dit was niet mogelijk daar de verzekeringsmaatschappij een ticket nodig heeft om het geld te kunnen boeken en terug te storten. dit ging dus niet door en zijn we nu afhankelijk van een vlucht met Spain-Air die vannacht tegen 2 uur hier weg zal vliegen. de tickets hiervoor zijn door de verzekeringsmaatschappij gereserveert maar moeten op het vliegveld en tegen betaling opgehaald worden. mocht dit ook niet lukken dan hebben we een probleem, daar de begrafenis op zaterdag is en we niet meer op tijd in nederland kunnen zijn. kortom goede raad is duur. dus hebben we maar besloten hier in het internet cafe de weblog bij te werken. de officiele ontvangst door de vice-president zullen we moeten missen alsmede het bezoeken van het goede doel en de veiling van de auto. maar het zij zo. De familie van Antoine in Dakar vond het ook jammer dat we niet terug zouden komen , zij hadden aan aantal dingen geregeld die helaas nu niet meer doorgaan. Er komt een verslag van wat de auto heeft opgeleverd ten behoeve van het goede doel! Alsmede een aantal foto’s die een goede indruk geven van wat ook nog hebben gezien en de afgelopen dagen hebben gedaan. Dus blijf het volgen!

11 november

Vandaag Mauretanie verlaten, kostte ongeveer 170 euro per auto- grootste deel hiervan ging op aan smeergeld dat aan een hoge officier thuis betaald moest worden, dit terwijl hij voor een enorm grootbeeld tv op een bank lag zonder hier voor op te staan. Kortom corruptie viert hier redelijk hoogtij. We worden regelmatig aangehouden met het verzoek om cadeau’s en of geld. Mauretanie ziet er niet uit, het is vuil,arm en corrupt.

We wilden in eerste instantie over Rosso gaan maar naar verluid is dateen echte pirates-bay. We hoorden van veel mensen dat daar eenlaptop,mobieltje, paspoort, of al hun geld is ingepikt. Dat risicowilden we niet nemen. Dus nadat we de corupte agenten waren gepasseerddie geld wilden voor één of ander vage verzekering die we niet hadden.Werden we gesommeerd om door te rijden naar Rosso want daar "konden zeons wel verder helpen". Oh ja…. De grens in het natuurpark wasafgesloten ivm wegwerkzaamheden. Nadat we de agenten voorbij waren zijnwe dmv een gids door een krotten wijk gereden en toch richting de grensgegaan via het natuurpark. De weg was slecht begaanbaar met heelveelstuifzand. Deze Route duurde 3uur lang en zijn langs moerassen encontrole posten gereden; Tevens waren ze langs de route completegraanvelden in brand gestoken en de hitte die hier vanaf kwam wasbehoorlijk voelbaar in "us Famke" .Tuurlijk moesten we hier steekpeningen betalen maar de grenswachten waren vriendelijk en intimideerden niet. 

Hier in senegal lijkt het er wat beter uit te zien maar ook hier worden we regelmatig aangehouden echter nu zonder smeergeld en iets minder bedreigend als in mauretanie. Hier geeft een agent wel de indruk dat als hij wat zegt of aanwijst dat je er beter wel aan zijn bevelen te voldoen anders gaat het niet helemaal goed. We zijn met de boot (1,5 uur varen) naar st louis gegaan, voor een gedeelte ook erg arm maar wat vriendelijker dan in mauretanie. De sloppenwijk doorgelopen op zoek naar een bankgebouw met geld automaat(niet gevonden natuurlijk in de sloppenwijk) hier een taxi genomen naar een bank en verder gelopen, in en art galerie gekeken naar Senegalese kunst (soms wat fabieksmatig) hier een bod gedaan hierop een schilderij maar niet tot overeenstemming kunnen komen. Hij wilde omgerekend 120 euro hebben. Bij de volgende
galerie een schilderij gezien en door Antoine laten onderhandelen. Uiteindelijk kwam de prijs uit op 11000 cfa (omgerekend 15 euro).Ik vond dit te veel en wilde niet verder gaan dan 10000 cfa. Uiteindelijk lukte dit. De vraag is nu hoe het ding ongeschonden naar huis mee te nemen.
Antoine heeft een beeldje gekocht en werd bij het weggaan tegengehouden daar zij vonden dat hij nog wel wat kon en moest kopen. Om mij bij hem weg te houden gedurende de onderhandelingen werd mij een kralenketting, voor niets aangeboden , om mijn hals gedaan in de hoop dat zij wat meer tijd kregen om hem te bewerken, uiteindelijk lukte hen dit en ging Antoine met een extra beeltje weg. Hierbij werden werden we gevolgt door een jongen die nog wel wat wilde en graag wat geld o.i.d. zag. Hebben afscheid van hem kunnen nemen door het raam van een taxi dicht te draaien en weg te laten rijden. Slapen nu in de enige luxe bungalow met eigen douche en wc. Morgen gaan we richting Dakar en worden Antoine en ik opgehaald door familie van Antoine en zullen we na twee nachten ons weer bij de groep vormen voor het laatste deel van de trip.

http://tinypic.com/view.php?pic=82xzv9f&s=1
http://tinypic.com/view.php?pic=7yf3ckx&s=1
http://tinypic.com/view.php?pic=8ad5zbd&s=1

12 November
We hebben vandaag een relaxte dag gehad. Iederéén heeft het gevoel dat het einde nadert….. Tuuurlijk doet het dat ook maar het voelt raar omdat we 400 km van ons eind doel zijn terwijl het officieel zaterdag a.s. is afgelopen. En zeg nou zelf wat is 400 km voor ons? 2 vingers in mijn neus en een hand op mijn rug en een hoop zweetlucht, vervolgens sturen en dan nog klinkt het weinig!  Martin en ik beginnen ons toch al stiekem te verheugen dat onze Femke de reis vrijwel probleemloos heeft gedaan. Terwijl ze volgens velen de achilleshiel zou zijn. Vandaag onderweg hoorden we in één keer een hoop kabaal. Oeps de uitlaad? Nee…het was de door MARTIN bevestigde Carter beschermings buis die los liet. Na wat overleg hebben we geconcludeerd dat deze het heeft begeven uit verveling. ‘s Avonds zijn we opgehaald door een tante met chauffeur in een 4×4. Hebben mogen genieten van de file in Dakar. Om vervolgens na het opnieuw bekijken van mijn baby foto’s samen met oma, nu om de hoek te zitten in een cybercafe.   

http://tinypic.com/view.php?pic=6q8s6yh&s=1

http://tinypic.com/view.php?pic=85zets8&s=1

http://tinypic.com/view.php?pic=81twefc&s=1

http://tinypic.com/view.php?pic=89gp1cx&s=1

10 november

We hebben vanavond in een illigale bar gezeten. En het was ons om één ding te doen…..namenlijk BIER!  We hebben 3 dagen rond gehangen in de woestijn onze neuzen zijn droog en gezandstaald en geloof me er was niks lekkerder! Het heeft 6 euro per blikje gekost en het werd geleverd in een champagne koeler en het heet Royal Dutch. Hmmm (Voor de colleg’s van de DD, ja.. ik vul een terugval analyse in!)

Ik wil iederéén bedanken voor zijn reacties!!! Het wordt allemaal door ons gelezen, we kunnen helaas niet altijd reageren, we zitten dikwijls in een afrikaans internet cafe met een hele lage internet snelheid. En moeten dikwijls een avond er voor uittrekken om de foto’s er op te krijgen. En typen op een Arabisch toetsenbord. Het is  leuk om te horen dat oze weblog zo massaal wordt gelezen door vienden, collega’s , familie en LHM broeders!   

9 november

zijn nu in Nouakchott in Mauretanie. zijn drie dagen geleden uit marokko gekomen in Mauretanie. hier zijn we na oponthoud van 3 uur bij de grens door heen gegaan. op de grens wilde iedereen allerlei papieren hebben die de vorige ook hal had gehad. daarna in kolone door de woestijn. wat een gebeurten is. zand ,zand,zand en zand. net als inAustralie maar dan dooier. hebben daar onze banden leeg moeten laten lopen tot iets meer dan 1,2 bar. waar ik normaal een druk van 3 bar heb, dit om meer grip te hebben in het zand. hebben prompt een keer vast gezeten in het zand en iedereen wordt er dan met vereende krachten weer uit geduwt. de ondegrond van zand en rotsen is soms heel hard(rots) of heel zacht(zand) in het zand is het een soort schuiven als op ijs de snelheid liep soms op tot 100 km per uur in het zand en dat is hard omdat het opstuift achter je voorganger en je soms niet kunt zien waar hij is. het rijden in de woestijn is een hele belevenis en een one time experience. we zijn zo’n 650 km door de woestijn gereden en hebben in het midden van niets overnacht. het was daar erg donker en fris. de volgende dag zijn we weer verder getrokken door de woestijn, hebben thee gedronken bij een nomaden familie en zijn door gereden naar het strand. het strand is voor ongeveer 350 km gevolg en daarna overnachten bij het strand. ben voor het eerst in jaren weer de zee ingedoken, hier smaakt het net zo zout als thuis en dit friste heerlijk op daar de temperaturen hier nogal omhoog willen gaan als de dag vorderd. heb geen last van de hitte en zweet behoorlijk. de anderen hebben bijna allemaal zo’n arabische hoofddoek aangeschaft maar ik weiger dit omdat ik geen arabier ben en ik op mijn eigen manier met de warmte moet dealen.Antoine en ik zijn afgelopen dagen, voor we de woestijn in zijn gegaan, een paar keer naar een Haman(badhuis) geweest en zijn daar geschrubt en gemasseerd. ook een hele gebeurteni die ik jammer genoeg de afgelopen keren dat ik in de buurt was heb moeten missen. hier in mauretanie is er geen badhuis en zullen we het zonder moeten doen. we zijn nu in een hotel met als kamers een tent op het dak. geen eigen tent opzetten o.i.d. dat is reeds gedaan. het stadje hier heeft een olympisch stadion maar ziet er niet uit. het zijn asfaltwegen, zand en huizen. gemeenschappelijke voorzieningen worden niet onderhouden en het is ieder voor zich en … voor ons allen. de gastvrijheid is wel opvallend. de gids die ons door de woestijn heeft gebracht deelde altijd zijn thee met ons ,hoe weinig hij ook had.het is goed te doen met de groep. zoaf en toe Zijn er wat onenigheden over heel kleine dingen die soms tot grote proporties worden opgeblazen maar het trekt altijd wel weer bij. van hier uit gaan we naar Senegal en het is maar de vraag of ik net zoals nu verbinding kan maken. nu is de verbinding in het hotel en bij de prijs inbegrepen.

De auto…Toen we van start gingen waren er natuurlijk "kenners" die vonden dat je niet met US Femke (citroen cx) zo’n tocht als de onze moest doen. We zijn ermee door zee gereden want de "weg" was door vloed verdwenen dus hebben we aa in de hoogste stand gezet! Ze heeft 2 zanduinen met 40km frontaal gehapt en gewoon al die dagen door de zandduinen heen geploegd. De heuvels waren zo onbegaanbaar wanneer je effe niet oplette of niet voldoende vaart had zat je vast. En moesten we met ze alles graven en duwen. Vanmorgen reden we een zandstorm in dat was "weer" een belevenis!

http://tinypic.com/view.php?pic=81ed37b&s=1

http://tinypic.com/view.php?pic=6owroef&s=1

http://tinypic.com/view.php?pic=8egnuas&s=1

http://tinypic.com/view.php?pic=7wfckzr&s=1

5 november

vandaag blijven we in Dakhla, de laatste voorbereidingen voor de sahara,en hebben nog wat reparaties aan de auto uitgevooerd, deze keer zonder ruzie omdat antoine zich bezig hield met het opnieuw inrichten van de auto en ik de reparaties uitvoerde, dus dat verliep prima

De anderen zijn nu naar het strand vertrokken en ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om naar de stad te gaan – ik in het zand en in de zon is vragen om brandblaren en daar voel ik niet veel voor- en de weblog wat bij te werken. fotos gaan wat moeilijk daar de verbinding gezien de plaats en de afstand vrij langzaam is. het is vandaag voor het eerst sinds Marrakech dat er verbinding te krijgen is

het is zoals elke dag stralend weer en de temperatuur is ongeveer 27 graden , dus goed uit te houden.

het slapen in de tent is ook uitstekend gegaan en heeft goede nachtrusten van iedereen opgeleverd

morgen gaan we Marokko verlaten en naar Mauretanie, zullen warschijnlijk een
aantal uren aan de grens worden opgehouden maar dat mag de pret niet
drukken. hier in de westelijke sahara worden we ongeveer om de 30
kilometer aangehouden door de politie die elke keer opnieuw het
paspoort, het reisdoel, wanneer je marokko bent binnen gekomen etc
willen weten. kortom een heel gedoe. dat de rest naar het strand ging
komt me ook wel goed uit omdat konstant 24 uur opelkaars lip zitten is
toch ook niet alles en even alleen is toch ook wel aardig.

het is nu 16.45 en ik ga nu koffie drinken en de anderen i.q. antoine weer opzoeken..

het zal een aantal dagen duren voor het volgende bericht daar men in de sahara erg weinig internet heeft.

4 november

we zijn nu in Dakhla, een stadje in het zuiden op een soort schiereiland. vanavond slapen we voor het eerst in de tent. hebben de matrassen opgeblazen en zijn het stadje ingegaan en hebben met zijn tweeen op het plein hier gegeten. hebben vanochtend met zijn allen een boete voor te hard rijden gekregen, we reden 80 waar 60 gereden mocht worden, kostte ons 400 dirham per auto, we waren meteen verlost van ons laatste marokkaanse geld. dit was niet erg handig daar we ook nog moesten tanken, eten, slapen en de dag door komen. wij op zoek naar een bank met geld automaat. iemand bracht ons naar een automaat toe maar deze en alle anderen bleken leeg te zijn. we zijn toen bij een juwelier naar binnen gestapt en deze wilde wel wisselen. 550 dirham voor 50 euro, dit was heel aardig van hem daar anderen 1 op 10 rekenen en we dus maar 500 dirham terug gekregen zouden hebben. de teams zijn weer kompleet en eigenlijk zouden we bij de tent gaan koken mar de geuren op het plein hier in de stad deden ons snel grijpen naar het eerst de beste restaurantje, niet meer dan 4 tafeltjes op het plein en een houtskool vuurtje in de winkel. ook hier gekonfronteerd met een overheerlijke rode saus die de gaten in je sokken brandde. vannacht dus voor het eerst in een tent, we hebben beiden een eigen tent dus we zullen niet veel gestoord worden door de ander. de elektrisqche ramen begaven het onderweg, wilden niet meer open of dicht. de reparatie bracht enige fricktie tussen antoine en mij daar we beiden vonden dat onze manier om het probleem op te lossen toch echt de beste was. heb dit pleit gewonnen mar het heeft wel wat woorden gekost om dit weer recht te breien en glad te strijken. maar het is ons weer gelukt. we beginnen er toch aan te wennen 24 uur per dag op elkars lip te zitten en toch met elkaar de problemen op te lossen.